پنج ماه پس از مرگ او، همسرش «سایمون مونجاک» نیز با دلایلی مشابه از دنیا رفت. در این میان، گمانه‌زنی‌ها درباره وجود یک قارچ سمی در خانه‌ی آن‌ها به گوش می‌رسید، هرچند مقامات پزشکی قانونی لس‌آنجلس این احتمال را رد کردند. از آن سوی داستان، «آنجلو برتولوتی»، پدر «بریتانی»، هرگز این مرگ را نپذیرفت. او در ژانویه ۲۰۱۲ با ارائه دادخواستی در دادگاه عالی کالیفرنیا، خواستار آزمایش مستقل از نمونه‌ی موی دخترش شد؛ با این ادعا که «بریتانی» مسموم شده است. حتی در سال ۲۰۱۳، او مدعی شد که گزارش‌های سم‌شناسی نشان از مسمومیت عمدی دارند، اما این ادعا نیز دوباره رد شد. از ذات‌الریه تا اوردوز، از خودکشی تا احتمال قتل؛ مرگ «بریتانی مورفی» همچنان در هاله‌ای از ابهام باقی مانده است.
«بریتانی مورفی» بازیگری بود که در هر قاب، توانایی خود را به رخ می‌کشید، اما شهرت با او یار نبود. او در فیلم «دختر از هم گسیخته»، در کنار «ویونا رایدر» و «آنجلینا جولی»، درخشید اما دیده نشد. در فیلم «هیچی نگو»، در کنار «مایکل داگلاس»، با ایفای نقش دختری آسیب‌دیده که ترومای کشته شدنِ پدر را با تمام وجود روایت می‌کرد، یکی از درخشان‌ترین و تکان‌دهنده‌ترین اجراهای خود را داشت، اما باز هم از نگاه منتقدان پنهان ماند. او در «۸ مایل»، در کنار «امینم»، مخاطبان را مجذوب کرد اما منتقدان را نه؛ و در «دختران بالا شهر»، در کنار «داکوتا فانینگ»، حضوری شیرین و جذاب داشت.
سرنوشت «بریتانی»، یادآور حقیقت تلخی است که در صنعت بی‌رحم سینما تکرار می‌شود؛ صنعتی که گاهی استعدادهای ناب را نه بر اساس توانمندی، بلکه بر اساس معادلات تجاری و روابط قدرت می‌سنجد. «بریتانی مورفی» نمونه‌ای از آن ستاره‌هایی است که در تاریکیِ این ماشین عظیم رها شدند؛ استعدادهایی که با وجود درخشش، هرگز اجازه نیافتند به نقطه اوج برسند و در نهایت، هم هنرشان و هم مرگشان در هاله‌ای از نادیده گرفته شدن و ابهام باقی ماند.
او ستاره‌ای بود که به جایگاه واقعی خود نرسید، اما هرگز فراموش نشد.
پانیذ اسماعیل‌لو
