مرگ دولی پارتون، تنها از دست دادن یک ستاره نبود؛ بلکه خاموش شدن صدای گرمی بود که توانست از دل کوههای تنهراس در آمریکا تا دورترین نقاط جهان سفر کند. او با صدای خاص و لرزانش، پلی میان سنتهای قدیمی و موسیقی مدرن ساخت و ثابت کرد که هنر اصیل، هرگز پیر نمیشود.
دولی پارتون با آثار ماندگاری چون «جولین» (Jolene) و «همیشه عاشقت خواهم بود» (I Will Always Love You)، نام خود را در تاریخ موسیقی حک کرد. ترانه «همیشه عاشقت خواهم بود» که بعدها ویتنی هیوستون آن را به یکی از موفقترین بازخوانیهای تاریخ تبدیل کرد، در واقع ثمره نبوغ دولی بود؛ اثری که غم جدایی و عشق ابدی را به خالصترین شکل ممکن بیان میکرد.
همخوانیهای او با اسطورههایی چون "کنی راجرز"، نشان داد که وقتی دو صدای قدرتمند و با اصالت با هم میآمیزند، نتیجهاش جادوی خالص است. او با وقاری خاص و لبخندی که هرگز از لبانش نمیافتاد، نمادی از مهربانی و سادگی در دنیای پر زرق و برق هالیوود بود.
گزارشها حاکی از آن است که او پس از سالها فعالیت هنری و در حالی که هنوز با همان شور و اشتیاق در کنار مخاطبانش بود، در آرامش از دنیا رفت. هرچند سن او بالایی نبود، اما میراثی که از خود به جای گذاشت، فراتر از زمان و سن است.
دولی پارتون از میان ما رفت، اما صدای او، آن خش گرم و پراحساس، در هر نت از آثارش جاری خواهد بود. او به ما آموخت که موسیقی کانتری، تنها یک سبک نیست، بلکه زبانِ روایتِ زندگی، رنجها و شادیهای انسانی است.
اعتبار دولی پارتون تنها در محبوبیتش نبود، بلکه در تائید جهانی هنر او و افتخارات وی با کسب چندین جایزه معتبر «گرمی» (Grammy) تزیین شد؛ جایزههایی که گواهی بر نبوغ او در آهنگسازی و آوازخوانی بود و جایگاه او را به عنوان یکی از تاثیرگذارترین زنان در تاریخ موسیقی تثبیت کرد.
