اولین فیلم روز هشتم؛ "زندگی بچه بچه" به نویسندگی، کارگردانی و تهیه کنندگی امیرحسین ثقفی بود که در مورد آن فقط باید گفت که میتوان برای دلِ خودمان نقاشی کنیم، بنوازیم و یا آواز بخوانیم اما سینما نیازِ به مخاطب دارد و نمی‌شود با محوریتِ صِرف خود، فیلم ساخت، حتی اگر حمایتِ پدر پشت‌مان باشد.

 دومین فیلمی که به نمایش درآمد و اهالی رسانه و منتقدین کنجکاوِ تماشای آن بودند فیلمِ "جانشین" به کارگردانی مهدی شامحمدی بود که در سینماهای مردمیِ جشنواره نیز با استقبال رو به رو شده است.
فیلم «جانشین» به تکه‌‌ی مهمی از زندگی و نقش شهید "حسین املاکی" - با بازی خوبِ آرمان درویش-، از فرمانده های  اطلاعات و شناسایی جنگ ایران و عراق   می‌پردازد و نقش تعیین‌کننده او را در طراحی و اجرای عملیات  "نصر ۴" به تصویر می‌کشد.
"جانشین" دومین فیلم سینمایی مهدی شامحمدی مستندسازِ با سابقه بعد از "مجنون" است که بهتر از فیلمِ اول او نیست اما بازی‌های خوبی دارد که "شکیب شجره" اگر بهترین بازیگر نقش مکملِ این دوره نشود، یقینا نام او میان نامزدها خواهد بود مگر اینکه با یک شگفت‌زدگی مواجه شویم. ضمن اینکه امیرآقایی نیز بازیِ به‌اندازه ای دارد.
در این فیلم به تهیه‌کنندگی "روح‌الله سهرابی"، پیام احمدی نیا و سارا توکلی نیز بازی می‌کنند.
جانشین یکی از معدود فیلم‌های جشنواره امسال است که بازیگران اصلی آن در پردیس ملت حضور داشتند.

 فیلم سوم که قبلا هم اشاره‌‌ای به آن شد،"قایق‌سواری در  تهران" بود. فیلمی که رسول صدرعاملی را  بعد از "زیبا صدایم کن" دو سال پشت هم به جشنواره فیلم فجر آورد اما آنقدر که امضایِ پیمان قاسمخانی پای آن است، چندان ما را با خودِ به سینمای صدرعاملی پیوند نمی‌دهد.
فیلمی به نویسندگی و بازی "پیمان قاسم‌خانی" که "روح الله سهرابی" -امروز دو فیلم  در دو ژانر کاملا متفاوت را در سینمای اهالی رسانه دارد- تهیه کننده‌ی آن است.
اینکه اشاره شد، مارا به یاد "بی‌خواب در سیاتل" می‌اندازد نه به دلیل قصه بلکه از این جهت است که قهرمان هر دو فیلم یک "شهر" هست، زوج اصلی ناخواسته در مسیر زندگی و عشق یکدیگر قرار می‌گیرند و یک کودکِ شیرین و کارآکتر محور این دو را به هم نزدیک می‌کند.
یک قرارِ دوستانه‌ی هر ساله لز زمانِ دانشجویی، مرد میانسالی که از خارج برگشته تا با دختری بسیار جوانتر از خودش ازدواج کند، بچه‌ای که پدرِ دلخواهش را پیدا کرده است-و چه پا به پای قاسمخانی در بازی می‌آید و از بیننده دلبری می‌کند-، یک سحر دولتنشاهی خوب و "امین حیایی" با کارآکتر و گریمی متفاوت که بار دیگر ثابت می‌کند یک سوپراستار تمام عیار در نقش‌‌های مختلف است حتی اگر نقشی کوتاه و فرعی و احتمالا رفاقتی داشته باشد.