Super User

Super User

سی و یک نما - استاد"ناهید شعشعانی" یکی دیگر از گنجینه‌های دوبله‌ی ایران پس از مدتی بیماری؛ در ۷۸ سالگی درگذشت.
از نقش‌های ماندگار او، صدای "پرستار وان" در سریال استرالیایی پرطرفدار پرستاران و "خاله هتی" در قصه‌های دهکده بود.
وی همسرِ صدایِ ماندگارِ دیگر، زنده‌یاد مهدی_آژیر  از پیشکسوتان دوبلاژ_ایران بود
 صدای او در کارتون‌های "هاچ زنبور عسل"، "حنا دختری در مزرعه"، تنسی تاکسیدو و چاملی نیز به یادگار مانده است.

روح هر دو هنرمند شاد

شنیدن موسیقی متن ماندگار و هیجان‌انگیز فیلم «راکی» (Rocky)، هر بار ما را به سفری نوستالژیک در خاطرات سینما می‌برد؛ سفری که یادآور اولین و اصیل‌ترین درام ورزشی تاریخ است. اکنون که پنج دهه از اکران این اثر کلاسیک می‌گذرد، بازخوانی داستان موفقیت و چالش‌های آن، ما را با حقیقتی تلخ در تاریخ جوایز اسکار روبرو می‌کند.

‌فیلم راکی در چهل‌نهمین دوره جوایز اسکار، با ۱۰ نامزدی، قدرت خود را به رخ جهانیان رساند و در رقابتی تنگاتنگ با آثاری همچون «همه مردان رئیس‌جمهور»، «شبکه» و «راننده تاکسی»، سه جایزه بزرگ از جمله «بهترین فیلم» را از آن خود کرد. با این حال، در میان این شکوه، یک غایب بزرگ در لیست برندگان بود: سیلوستر استالونه.
‌
استالونه که هم نویسنده فیلم بود و هم با بازی درخشانش همه را به تحسین واداشت، از دریافت جایزه بهترین فیلم‌نامه و نقش اول مرد محروم شد. این در حالی بود که روحیه بزرگ تهیه‌کنندگان فیلم، ایروین وینکلر و رابرت چارتاف، در تاریخ ماندگار شد؛ آن‌ها با اصرار خود، استالونه را با خود به صحنه آوردند تا در سخنرانی پیروز شدن، رسماً اعلام کنند که این افتخارات مدیون نبوغ و تلاش اوست. حتی موسیقی جاودانه بیل کانتی نیز در آن شب، از دریافت جایزه اسکار محروم ماند.
‌
در حالی که این اثر کلاسیک در حافظه جهانی سینما جا خوش کرده است، اکنون با نگاهی به آینده، دنیای سینما خود را برای بازگشت به این داستان آماده می‌کند. فیلم بیوگرافی "I Play Rocky" محصول سال ۲۰۲۶ به کارگردانی پیتر فارلی، قرار است با روایتی در ژانر بیوگرافی، به روند تولید فیلم اصلی در سال ۱۹۷۶ بپردازد. در این اثر، آنتونی ایپولیتو در نقش جوانی سیلوستر استالونه ایفای نقش می‌کند و در کنار ستارگانی چون آناسوفیا راب و توبی کبل، تلاش می‌کند تا مسیر پرفراز و نشیب خلق این اسطوره را دوباره زنده کند.
-

سی و یک نما - انتخاب بازیگر نقش جیمز باند به دو دلیل اهمیتِ ویژه‌ای دارد: یکی اینکه خاندان سلطنتی بریتانیا، این کاراکتر را به عنوان نماد قدرت امنیتی خود می‌بیند و با تعصبی خاص، آن را متعلق به قلمرو دیپلماتیک خود می‌داند؛ کاراکتری که بیش از شش دهه با تبلیغات گسترده و هزینه‌های بسیار، در حافظه جهانی ماندگار شده است.

‌
و دوم اینکه برای درک عمق این انتخاب، باید به میراثی که پیش از این خلق شده نگاه کرد. از صلابت و اصالتِ شان کانری و حضور کوتاه اما تاثیرگذار جورج لازنی، تا کاریزمایِ بی‌رقیبِ راجر مور و سخت‌گیریِ نقش در اجرای تیموتی دالتون. سپس دورانِ درخشان و محبوبِ پیرس برازنان و در نهایت، پختگیِ مدرن و خیره‌کننده‌ی دانیل کریگ. تمام این بازیگران، فراتر از یک نقش، «هویت» یک مأمور دولتی را با چهره‌ای که سنگینیِ تجربه را حمل می‌کرد، تثبیت کردند. آن‌ها مأموری بودند که در نگاهشان، رد پای سال‌ها کار در سایه دیده می‌شد.
‌
و حالا... چرا انتخاب «رابرت پتینسون»، با وجود تبلیغات گسترده‌ی روزهای اخیر، انتخاب درستی به نظر نمی‌رسد؟!
‌
ویژگی مشترک بازیگرانی که در طول تاریخ برای این نقش انتخاب شده‌اند، فراتر از جذابیت ظاهری بوده است؛ آن‌ها دارای یک «کاریزمایِ پخته» هستند. چهره‌هایی جاافتاده که در دوران میانسالی، اقتدار و سنگینیِ نقش را با اعتمادبه‌نفسِ محض منتقل می‌کردند. گرچه برخی از آن‌ها در زمان ایفای نقش فاصله‌ی سنی چندانی با پتینسون نداشتند، اما باید دانست که چهره و کاراکترِ مردی در چهل‌سالگی، در آن دوران با دنیای امروز بسیار متفاوت بود.
‌
پتینسون، با وجود توانایی‌های بازیگری، چهره‌ای بی‌تجربه و جوان‌تر از این کاراکترِ تثبیت‌شده به نظر می‌رسد؛ او حتی اگر در ایفای نقش موفق باشد، باز هم نمی‌تواند آن «پختگیِ مأموری که دنیا را دیده است» را در سیمای خود بازسازی کند.
هما گویا

سی و یک نما - رابرت پتینسون ۴۰ ساله به‌عنوان بازیگر جدید نقش جیمز باند انتخاب شد تا جانشین دنیل کریگ در مجموعه فیلم‌های جیمزباند ۰۰۷ شود.

استودیو آمازون ام‌جی‌ام روز دوشنبه، ۱۶ نوامبر ۲۰۲۶، این خبر را اعلام کرد و به گمانه‌زنی‌های چندماهه درباره بازیگر بعدی این نقش پایان داد.پتینسون که با بازی در مجموعه «گرگ‌ومیش»، فیلم «هری پاتر و جام آتش» و «بتمن» به شهرت رسیده، هفتمین بازیگری خواهد بود که در مجموعه رسمی فیلم‌های جیمز باند این نقش را بر عهده می‌گیرد.

‌
بعد از سال‌ها درخشش، ۸ بار نامزدی و انتظاری که شاید برای بسیاری سخت بود، سرانجام تندیس طلایی اسکار در دستان گلن کلوز درخشید. آکادمی در هفدهمین دوره جوایز افتخاری خود، نه تنها از بازیگری به استثنائی چون کلوز، بلکه از کارگردان پیشکسوت و اثرگذار، ریدلی اسکات نیز تجلیل کرد؛ هرچند اسکات به دلیل مشکلات پزشکی، این لحظه تاریخی را از راه دور و با پیامی تصویری تجربه کرد.
‌
لحظه دریافت جایزه توسط جان مالکوویچ، بازیگر برجسته، برای گلن کلوز معنایی دوچندان بخشید؛ تکریمی که پس از دهه‌ها حضور مقتدرانه در سینما و تلویزیون، سرانجام جای خالی ۸ نامزدی قبلی او را پر کرد. در سوی دیگر، ریدلی اسکات ۸۸ ساله با میراثی از شاهکارهایی چون «گلادیاتور»، «بلید رانر» و «مریخی»، جایگاه خود را به عنوان یکی از تاثیرگذارترین فیلم‌سازان تاریخ تثبیت کرد.
‌
در کنار این دو چهره، فلوید نورمن، هنرمند پیشکسوت دنیای انیمیشن دیزنی نیز مورد تقدیر قرار گرفت. همچنین، جایزه معتبر «اروینگ جی. تالبرگ» به دو تهیه‌کننده باسابقه سینمای مستقل، کریستین واشان و پاملا کوفلر اهدا شد.
 
سی و یک نما - با دستور قضایی دادسرای ناحیه ۳۵ تهران (فرهنگ و رسانه)، انتشار سریال «یل»، محصول شرکت پارس فیلمنت، به دلیل انتشار محتوای مجرمانه و مغایر با عفت و اخلاق عمومی، تا اطلاع ثانوی متوقف شد.
 
بر اساس اطلاعات منتشرشده، در قسمت ششم این مجموعه تصاویری مغایر با موازین شرعی و عرف جامعه به نمایش درآمده است که به دلیل خدشه‌دار کردن اخلاق عمومی و تعارض با ارزش‌ها و فرهنگ اصیل ایرانی، مورد نقد کاربران فراوانی گرفته است.
 این تصمیم در راستای صیانت از ارزش‌های فرهنگی و اخلاق عمومی جامعه و مقابله با انتشار محتوای مغایر با قوانین و ضوابط کشور اتخاذ شده است.

برایان تریسی نویسنده‌ی کتابِ  "قورباغه‌ات را قورت بده" در سن ۸۲ سالگی درگذشت


درگذشت "برایان تریسی"، یک فقدان بزرگ برای دنیای مدیریت، خودشناسی و توسعه فردی است. او با کتاب‌های تأثیرگذاری مثل « قورباغه‌ات را قورت بده»، روش تفکر میلیون‌ها نفر را در سراسر جهان تغییر داد تا چگونه با غلبه بر اهمال‌کاری، به بهره‌وری برسند.
‌
برایان تریسی میراث بسیار ارزشمندی از دانش و انگیزه برای بشریت به جا گذاشته است که ماندنی است.

سی و یک نما - فراخوان چهل و پنجمین جشنواره ملی فیلم فجر به دبیری علیرضا تابش منتشر شد
 
فرصت ثبت‌نام فیلم‌ها در بخش‌های «سودای سیمرغ» و «نگاه نو» این دوره جشنواره به دبیری علیرضا تابش از ساعت ۱۵ امروز پنجشنبه ۲۱ آبان آغاز می‌شود و تا چهارشنبه ۴ آذر ادامه خواهد داشت.
 
متن کامل فراخوان در لینک زیر
fajrf.ir/If7Ye

سی و یک نما - «حسین پرورش»، بازیگر فیلم سینمایی «کلاغ» ساخته «بهرام بیضایی»، بر اثر ایست قلبی درگذشت.

مرحوم «پرورش» که در ۱۹ آبان ۱۴۰۵ در آمریکا درگذشت، با بازی در فیلم «کلاغ» در سال ۱۳۵۶ پا به عرصه بازیگری گذاشت. وی در آثاری همچون «آفتاب نشین‌ها» (۱۳۶۰) ساخته «مهدی صباغ‌زاده»، «نقطه ضعف» (۱۳۶۲) اثر «محمدرضا اعلامی» و مجموعه تلویزیونی «اشک تمساح» (۱۳۶۱) به کارگردانی «مهدی نجیب‌زاده» ایفای نقش کرد. «پرورش» در سال ۱۳۶۲ برای بازی در فیلم «نقطه ضعف»، جایزه سیمرغ بلورین بهترین بازیگر نقش اول مرد را از آن خود کرد، اما با وجود پیشنهادهای بسیار، دیگر به سینما بازنگشت.

«حسین پرورش» از سال ۱۳۳۷ تا ۱۳۴۱ دوره عمومی تئاتر و سپس یک دوره دو ساله دانشگاهی را در یکی از دانشگاه‌های آمریکا گذراند. از سال ۱۳۴۴ تا ۱۳۵۰ نیز در یکی از استودیوهای فیلم‌سازی آمریکا به فعالیت عملی بازیگری و آموزش این فن پرداخت و در این دوره در شش قسمت از شش مجموعه تلویزیونی نیز ایفای نقش کرد.

پس از بازگشت به ایران، وی از سال ۱۳۵۲ به تدریس بازیگری در دانشکده هنرهای زیبای دانشگاه تهران و دانشکده هنرهای دراماتیک پرداخت و تا سال ۱۳۶۱ سرپرست بخش تئاتر دانشکده هنرهای زیبا بود. «پرورش» پس از مدتی، ایران را برای همیشه ترک کرد و در کالیفرنیا ساکن شد.

برخي زخم‌ها هرگز التيام نمي‌يابند و عدالت، گاهي در سالن دادگاه‌ها اتفاق نمي‌افتد، بلكه در تاريك‌ترين نقاط روح انسان متولد مي‌شود.

سينماي ايران در سال‌هاي اخير تلاش كرده است تا از روايت‌هاي خطي و اخلاق‌گرايانه فاصله گرفته و سراغ پيچيدگي‌هاي تاريك روان انسان برود. فيلم «بي‌دار» به كارگرداني حسين اميري‌دوماري، نمونه‌اي برجسته از اين رويكرد است؛ اثري كه در نگاه اول يك درام خانگي به نظر مي‌رسد، اما در لايه‌هاي زيرين خود، تلاشي است براي پاسخ به اين پرسش كه وقتي قانون از دادخواهي باز مي‌ماند، انسان چگونه عدالت را در تخيل و انتقام مي‌جويد.

داستان فيلم حول محور مردي مي‌چرخد كه براي دستيابي به معشوقش، مرزهاي اخلاقي و انساني را درنورديده و به روشي غيراخلاقي، او را به دست مي‌آورد. اين نقطه آغازين، فيلم را از يك روايت عاشقانه دور كرده و به قلمرو «تملك» مي‌برد. اما نقطه اوج دراماتيك فيلم، زماني است كه زن پس از ازدواج، به حقيقتِ زشتِ اين پيوند پي مي‌برد. در اينجا، فيلم به جاي آنكه زن را در جايگاه قرباني منفعل قرار دهد، او را به بازيگر اصلي يك نمايش انتقام‌آميز تبديل مي‌كند.يكي از هوشمندانه‌ترين لايه‌هاي نمادين فيلم، بازي با واژه «بي‌دار» است. در فرهنگ عامه و حقوقي، «دار» نماد غايي مجازات و قصاص است؛ اما در دنياي فيلم «بي‌دار»، كارگردان و نويسندگان (محمدمهدي خدارحمي و حسين فخاري) مفهوم مجازات را از فضاي دادگاه‌ها به فضاي خواب و بيداري منتقل كرده‌اند. زن داستان كه به دليل تروماهاي ناشي از آزار جنسي و فريب، دچار بي‌خوابي و كابوس‌هاي شبانه شده است، به جاي آنكه به دنبال «دار» (مجازات رسمي) باشد، از «بي‌دار» (بيداري تلخ و آگاهي) به عنوان ابزاري براي شكنجه رواني همسرش استفاده مي‌كند. او مي‌داند كه زندان براي مردي با اين ويژگي‌ها، مجازاتي موقت و گذراست؛ لذا تصميم مي‌گيرد قصاص را در قالب يك كابوس ابدي در بيداري براي او طراحي كند.

در بخش بازيگري، حضور محمدرضا فروتن يكي از كليدي‌ترين نقاط قوت اثر است. فروتن در اين فيلم، گويي به نسخه‌اي تكامل ‌يافته از نقش‌هاي نمادين خود در فيلم‌هاي «دو زن» يا «قرمز» بازگشته است؛ همان «عاشق ديوانه‌اي» كه عشقش با جنون، تملك و ويراني گره خورده است. بازي فروتن در تقابل با حضور مقتدر شهاب حسيني و بازي ظريف آناهيتا افشار، تنشي دوچندان ايجاد مي‌كند. فروتن در اينجا نماد عشقي است كه در عين زيبايي ظاهري، سمي است و اين سم در رگ‌هاي رابطه جاري شده تا در نهايت به يك انفجار رواني منجر شود.اما آنچه «بي‌دار» را به يك تراژدي روانشناختي تبديل مي‌كند، استراتژي انتقام زن است. او به جاي فرياد زدن و شكايت، سكوت را به عنوان سلاح انتخاب مي‌كند. اين سكوت، در واقع محيطي براي رشد ترس در دل مرد است. زن با مهندسي دقيق، مرد را به سمتي مي‌برد كه به‌طور غيرمستقيم به برادركشي واداشته شود؛ گويي مي‌خواهد به او ثابت كند كه هر كسي كه با فريب و خون به دست مي‌آيد، در نهايت با خون و ويراني از دست مي‌رود. در واقع، او هم «دار» را در خود دارد و هم «بي‌دار» را؛ يعني هم قصاص را اجرا مي‌كند و هم اجازه نمي‌دهد قرباني به شكايت رسمي روي بياورد، بلكه او را در حصار خود نگه دارد. مي‌دارد.تكان‌دهنده‌ترين بخش روايت، در رابطه زن با فرزندش نهفته است. كودكي كه حاصل عشقي است كه مرد به او داشت، اما اكنون به ابزاري براي شكنجه رواني تبديل شده است. زن با بازي دادن ذهن مرد و القاي اين حس كه فرزندش متعلق به او نيست، هر سال از رشد اين كودك را به سالي از نفرت تبديل خواهد كرد. اين پارادوكس تلخ - كه فرزند، همزمان نماد عشق مرد و ابزار شكنجه او باشد - لبه تيز فيلم است. در واقع، رشد كودك براي مرد، به معناي رشد هر لحظه نفرت و ترديدي است كه زن در دل او كاشته است. او از همان لحظه تولد، بازي رواني خود را آغاز كرده تا مرد هرگز از سايه اين گناه رها نشود.از منظر فني، تركيب تيم توليد توانسته است فضاي خفقان‌آور خانه و ذهن شخصيت‌ها را به خوبي به تصوير بكشد. موسيقي سروش انتظامي و تصويربرداري محمد خميس‌آبادي، به جاي تزيين فيلم، به عنوان بخشي از روايت عمل كرده و حس حبس‌شدگي و تعليق را به مخاطب منتقل مي‌كنند. كارگرداني حسين اميري‌دوماري با بهره‌گيري از اين تيم توانسته است فضايي ايجاد كند كه مخاطب، همچون شخصيت اصلي، در لبه ميان خواب و بيداري معلق بماند. در نهايت، «بي‌دار» فيلمي است درباره اين حقيقت كه برخي زخم‌ها هرگز التيام نمي‌يابند و عدالت، گاهي در سالن دادگاه‌ها اتفاق نمي‌افتد، بلكه در تاريك‌ترين نقاط روح انسان متولد مي‌شود. اين اثر به ما مي‌گويد كه فريب، شايد راه ميانبري براي رسيدن به مقصود باشد، اما بهای آن، بيداري ابدي در كابوسي است كه هيچ پايانی ندارد. «بي‌دار» تلاشي است براي نمايش اين نكته كه وقتي عشق به تملك تبديل شود، تنها چيزي كه باقی مي‌ماند، انتقامي است كه هر دو طرف ميدان را به نابود مي‌كشاند.

مرضیه نگهبان مروی/اعتماد

صفحه1 از352