سی و یک نما - منوچهر فرید یکی از آخرین بازماندهها از نسل طلایی سینمای ایران در سن ۸۹ سالگی، در ملبورن استرالیا، چشم از جهان فرو بست و رفت.با رفتن او، انگار تکهای دیگر از آن تابلوی قدیمی و اصیلِ "موج نو" سینمای ما گم شد. او از آن بازیگرانی بود که در دنیای جادویی و سختگیرِ بهرام بیضایی نقشآفرینی میکرد . او متعلق به همان نسلی بود که بوی «رگبار» میداد؛ نسلی که هنر را با نگاهی متفاوت میدیدند و در کنار چهرههایی چون فنیزادهها و کشاورزها، پروانه معصومی ها معنای تازهای از اصالت و عمق را به پرده آوردند.
به اطلاع هم وطنان عزیز می رساند در راستای اجرای امر رهبری معظم انقلاب مبنی بر پیگیری شروط مشخص شده در یادداشت تفاهم اسلام آباد، جناب آقای دکتر قالیباف، رئیس قوه مقننه و رئیس هیئت مذاکره کننده کشورمان برای ارائه گزارش به مردم، گفتگویی تببینی را طبق هماهنگی با سازمان صداوسیما انجام دادند که این گفتگو بیش از 2ساعت قبل از زمان پخش به آن سازمان تحویل داده شد؛ اما متاسفانه پخش این گفتگو از میانه آن متوقف شد.
این در حالی است که این گفتگو به شکل ضبطی بوده و کمترین وظیفه مسئولین سازمان صداوسیما این بود که اگر خلاف رویه ها تصمیم به عدم پخش بخشی از گفتگو داشتند، آن را با این مرکز هماهنگ می کردند.
شایان ذکر است موضوعات پخش نشده شامل پاسخ به ادعای کذب بازرسی آژانس از سایت های هسته ای ایران، جزئیات پیگیری آزادسازی اموال بلوکه شده، اعتبار 300میلیارد دلاری بازسازی در متن تفاهم، روشنگری درباره دروغ پردازی های ترامپ و تبیین پیام راهبردی رهبرمعظم انقلاب در 28خرداد است.
سی و یک نما - علت مرگ «دیوی چیس» بازیگر جوانِ فیلم «حلقه» در سن ۳۵ سالگی اعلام شد.بر اساس گزارش مقامات لسآنجلس این بازیگر به ایدز مبتلا بوده و داروهای مختلفی مصرف میکرده و مرگ او «طبیعی» تشخیص داده شده است.دیوی چیس ۱۶ ژوئن در بیمارستانی در لسآنجلس از دنیا رفت.
دو هفتهی آخر بود. آیسییو، مادرم در کُما و من که تنها فرزندش بودم و هر روز صبح با صدای زنگ ساعت از کابوسهای شبانه جدا میشدم، لباس میپوشیدم و به بیمارستان آبان میرفتم.آن روز صبح، ساعت زنگ نزد. چشمهایم را که باز کردم، دیدم خواب ماندهام. کسی دوشاخهی تلفن را هم کشیده بود! دوباره چشمهایم را بستم؛ همان لحظه فهمیدم که مادرم مُرده است.
سی و یک نما - در میانهی رکود سریالهای تکراری و بیکیفیت و آثار غیرمستقلی که این روزها تلویزیون را پر کردهاند، «سرخدار» مانند یک تکه از واقعیت، اصیل و تماشایی جلوه میکند. این سریال ما را به دل جنگلهای شمال میبرد، جایی که طبیعت زیبا، بسترِ یک جنگ خونین میان جنگلبانان و قاچاقچیان چوب شده است.
سی و یک نما - فیلم «نادیده گرفته شده» (۲۰۲۶) اثر دیوید لیپر، با یکی از تکاندهندهترین سکانسهای آغازین سینمای ژانر تریلر شروع میشود: فریادهای دلخراشی که از پشت درهای بستهی یک خانهی ویلایی به گوش میرسد و در نهایت، سکوت فضا را میگیرد و جوانی با آرامشی ترسناک از خانه بیرون میزند و در نهایت خود را به کلانتری معرفی میکند. اما او برای تسلیم شدن نرفته، بلکه میخواهد انتقامِ زندگی نادیدهگرفتهی خود را بگیرد. حالا او میخواهد با کارآگاه شاو ملاقات کند. جوانِ قاتل برای کارآگاه ماموریتی دارد و شاو را به سوی مقصدی میفرستد که در آن، حقیقتی خونین در انتظار اوست.
سی و یک نما - وقتی حضور یک بازیگر در یک اثر، نه موتور پیشبرندهی موثر و تاثیرگذار در درام و تعلیق داستان باشد و نه گرهای درست از روایت بگشاید، حضور او از «ضرورت» به «تزیین» تبدیل میشود. در این نقطه است که بازیگر به جای آنکه در عمق شخصیت ریشه بدواند، تنها در حاشیهی قصه میگردد؛ وضعیتی که میتوان آن را «پرسهزدن در نقشهای اضافی» نامید.
سی و یک نما -- یمان معادی با «جدایی نادر از سیمین» به چهرهای جهانی بدل شد. تصویر او روی پوستر فیلمی که در لیست ۱۰۰ فیلم برتر سینما، بالاتر از بسیاری از شاهکارهای هالیوودی ایستاده، اعتباری برای او ساخت که قاعدتاً باید «تعهد» به همراه میآورد؛ تعهد به انتخابهایی که صرفاً برای «بازیگرِ هالیوودی بودن» نباشد. اما نگاهی به حضور او در پروژههای بینالمللی، علامت سؤالهای بزرگی را پیش روی مخاطب قرار میدهد.
