معرفی فیلم

نقد فیلم و سریال

گزارش تصویری

اخبار سینمای ایران

دوشنبه, 15 بهمن 1397 20:24

نگاهی به فیلم «طلا» ساخته‌ی «پرویز شهبازی» / فیلمی که خاطره‌ی «مالاریا» را از ذهن بیننده پاک می‌کند

نوشته شده توسط
این مورد را ارزیابی کنید
(0 رای‌ها)
نگاهی به فیلم «طلا» ساخته‌ی «پرویز شهبازی» / فیلمی که خاطره‌ی «مالاریا» را از ذهن بیننده پاک می‌کند نگاهی به فیلم «طلا» ساخته‌ی «پرویز شهبازی» / فیلمی که خاطره‌ی «مالاریا» را از ذهن بیننده پاک می‌کند

هما گویا/سی و یک نما – یکی از اتفاق‌هایی که در مورد فیلم‌های جشنواره فجر همیشه در بین اصحاب رسانه و منتقدین رواج داشته و امسال به اوج خود رسیده است؛ پیش داوری درباره‌ی فیلم‌هایی است که هنوز ندیده‌ایم و اوج این اتفاق در مورد دو فیلم «طلا» و «شبی که ماه کامل شد» افتاده که تصادفا در دو سانس پشت سر هم در سینمای رسانه اکران شد.

 

برای دیدن فیلم «طلا» با پیش زمینه ذهنی منفی به سالن رفتم و با دیدن آن یکبار دیگر توانستم «نفس عمیق» بکشم، دقیقا نفس عمیقی که در سانس بعدی با دیدن فیلم «نرگس آبیار» در سینه‌ام حبس شد.

در این روزها هیچ فیلمی ندیده بودم که حس لذت دیدن یک فیلم سینمایی ساده و " به دور از افراط در روایت" و یا "ساکن و بدون هویت " بتواند خستگی این ماراتون چشم به پرده دوختن را در من زنده کند. اما از طلا لذت بردم نه به این دلیل که بی نقص بود بلکه به این خاطر که دروغ نمی‌گفت و شخصیت‌هایش را می‌شد به سادگی با کمی چرخاندن سر در اجتماع دید. شخصیت‌هایی که هیچ کدام قهرمان نبودند درست مثل مردم عادی.

ایرادی که بیش از همه به فیلم "طلا" وارد شد، بارداری نامشروع کارآکتر زن فیلم بود که انگار هنوز قرار است بار دیگر صورت مسئله‌ی یک واقعیت را از اجتماع پاک کنیم تا زمانی که فاجعه‌ای مثل تجاوز یک ناظم مدرسه به بچه‌های نوجوان رخ بدهد و مجبور شویم که حتی برای آگاه سازی جامعه در مدارس به شفاف سازی ذهن کودکان و نوجوانان زیر نظر مستقیم وزارت ارشاد بپردازیم.

این روابط نامشروع اتفاقی نیست که فکر کنیم در جغرافیای ایران رخ نمی‌دهد، همانطور که با "انشالا گربه بود" نمی‌توانیم رواج همجنسگرایی در کشور را تکذیب کنیم. برای اثبات گفته‌های هذیان گونه‌ی من هم می‌شود مراجعه‌ای به پزشکان متخصص زنان در ایران داشت و نه اینکه جسارت کنیم و از این قشر متعهد بپرسیم که چقدر این سقط جنین‌ها در مطب پزشکان انجام می شود، بلکه بپرسیم که چقدر مراجعه در این ارتباط دارند.

البته من هم مثل خیلی از منتقدین معتقدم که باید به این اتفاق در فیلم، سختگیرانه‌تر توجه می‌شد و سکانس یکی مانده به آخر فیلم "طلا" که دختر انتخاب می کند تا جنینش را نگه دارد بسیار هالیوودی است و دور از چارچوب قوانین ایران که مادر مجرد به هیچ عنوان تعریف شده نیست و چنین بچه‌ای حتی شناسنامه هم نمی‌تواند داشته باشد.

فیلم، نقاط قوت بسیاری دارد؛ علاوه بر فیلمنامه‌ی استوار و محکمش، بازی‌های درستی از بازیگرانش را به نمایش می‌گذارد که از خط بیرون نمی‌زند و در خدمت داستان است. داستانی ساده و باورپذیر در کنار کارآکترهایی با همین ویژگی. درست مثل غذای ساده ای که قرار است چهار کارآکتر اصلی در بیزینس ساده ی خود سرو کنند. «فقط سوپ».
و البته تلنگرهای ریز و خوبی مثل وقتی که دکتر پیشنهاد می کند برای تامین مخارج درمان "طلا"می شود از یک برنامه تلویزیونی کمک گرفت.
چهار جوان با بازی هومن سیدی، نگار جواهریان، مهرداد صدیقیان و طناز طباطبایی که هریک مشکلات خود را دارند، تصمیم می گیرند تا یک فست فود بزنند و در این مسیر با مشکلاتی رو به رو می شوند که...
داستان طلا بی شباهت به کارآکتر پدربزرگ فیلم نیست، پیرمردی در مراحل اولیه آلزایمر(توهم توطعه) که حقیقت گویی اش را هم نمی خواهیم باور کنیم و به همین دلیل در جشنواره خیلی جدیش نگرفته ایم.
طلا یکی از فیلم‌های خوب جشنواره‌ی سی و هفتم است و پرویز شهبازی که با مالاریا از سینمایی که از او انتظارش را داشتیم فاصله گرفته بود حالا با فیلم «طلا» به سینمای خود بازگشته‌است. فیلمی که کاملا به او تعلق دارد و برعکس بعضی از فیلم ها با تهیه کننده ای که خودش صاحب سبک و کارگردان است، هیچ رد پایی از دخالت «رامبد جوان » و اعمال سلیقه ی او نمی بینیم.

نوشتن دیدگاه


تصویر امنیتی
تصویر امنیتی جدید

امارگیر وبلاگامارگیر سایتتقویم و ساعت
مشاهده آمار وبسایت