سی و یک نما -ایراد، سلیقه‌ای نیست؛ زبانی است. «دورِ امیر» ترکیبی ناقص است. در فارسی، با شنیدن «دورِ چیزی یا کسی»، ذهن در انتظار فعل می‌ماند: «دورِ امیر بگردید»، «دورِ امیر بچرخید». خودِ ساختار، معنا را ناتمام می‌گذارد و شنونده را به دنبال ادامه جمله می‌فرستد. پس سخن بر سر «دوست نداشتن» نیست؛ سخن بر سر ناقص بودن ساختار است و این دو، زمین تا آسمان تفاوت دارند.
درست است؛ یک برنامه کمدی می‌تواند هر عنوان غریب و حتی «من‌درآوردی» داشته باشد، اما به یک شرط بزرگ: در نخستین مواجهه، حس توهین یا تحقیر را به مخاطب مخابره نکند. عنوان باید طنازانه و دل‌نشین باشد، نه ترکیبی که بلافاصله همان دستور ناتمام را در ذهن زنده می‌کند: «دورِ امیر بگردید».
شو اینجا نکته مهم‌تر است: با گفتن «دورِ یک نفر»، آن نفر در مرکز قرار می‌گیرد و دیگران، حلقه‌ای که باید بچرخند. پوستر برنامه نیز دقیقاً همین را تصویر کرده است؛ امیرحسین قیاسی در مرکز کادر و تلویزیون‌ها — نماد رسانه و مخاطب — چیده‌شده دور او. یعنی طراحی بصری هم همان معنای «در مرکز بودن امیر» را پذیرفته و روی آن سرمایه‌گذاری کرده است.
امیرحسین قیاسی رندتر و هوشمندتر از آن است که این نکته ظریف را ندیده باشد. اما گویا میل به دیده‌شدن، او را به سمتی برده که انتخاب این عنوان، بیش از آنکه برآمده از خلاقیت باشد، از نوعی خودبینی نشئت گرفته است؛ گویی ظرفیت دیده‌شدن، گاهی به قیمت فراموش‌کردن احترام به مخاطب تمام می‌شود.
آقای قیاسی، «دورِ امیر» دقیقاً یعنی دورِ امیرِ چی؟
هما گویا
