نمایش موارد بر اساس برچسب: سینمای جهان

سی و یک نما - خبرِ کوتاهی که امروز خبرگزاری فرانسه از قول نزدیکان مرجان ساتراپی منتشر کرد، نه تنها دنیای هنر و ادبیات مصور، بلکه قلب مخاطبانی را که با خطوط سیاه و سفید او بزرگ شده بودند، به لرزه درآورد. این هنرمند ۵۶ ساله که نامش با هویتِ معاصرِ زنِ ایرانی در جهان گره خورده بود، در حالی چشم از جهان فروبست
 
خانواده‌اش علت آن را نه یک بیماری جسمی معمول، بلکه «اندوهی عمیق» توصیف کردند؛ اندوهی که کمی بیش از یک سال پیش با درگذشت ماتیاس ریپا، همسر، همراه و عشقِ همیشگی‌اش در هشتم آوریل ۲۰۲۵، در جان او ریشه دواند و سرانجام او را به سوی محبوبش کشانید. ساتراپی که زاده‌ی آبان‌ماه ۱۳۴۸ در رشت و از نوادگان ناصرالدین‌شاه قاجار بود، در فضای پرالتهاب تهرانِ دهه‌ی پنجاه و شصت قد کشید و بعدها تجربه‌ی مهاجرت به اتریش و فرانسه را در قالب رمان گرافیکی بی‌بدیل «پرسپولیس» به رخ جهانیان کشید؛ اثری که نه تنها جایزه‌ی داوران جشنواره کن را برای نسخه‌ی سینمایی‌اش به ارمغان آورد، بلکه نامزد جایزه اسکار شد و او را به عنوان یکی از تأثیرگذارترین چهره‌های ادبی قرن بیست و یکم تثبیت کرد.
او که تحصیل‌کرده‌ی رشته‌ی گرافیک در استراسبورگ بود، تنها به دنیای کمیک‌بوک اکتفا نکرد و با کارگردانی آثاری چون «خورش آلو با مرغ»  با حضور گلشیفته فراهانی، «اصوات» و فیلم زندگی‌نامه‌ای «رادیواکتیو» درباره‌ی ماری کوری، نشان داد که در به تصویر کشیدنِ رنج و اشتیاقِ انسانی تبحری منحصربه‌فرد دارد. ساتراپی در تمام سال‌های فعالیتش، چه زمانی که طرح می‌زد و چه وقتی پشت دوربین کارگردانی می‌ایستاد، روایتی از ایستادگی و جستجوی آزادی بود، اما گویی آخرین روایت زندگی او، شخصی‌ترین و در عین حال غمناک‌ترین فصلِ کتابش بود. مرگ او، آن هم در سن ۵۶ سالگی، پایانِ زودهنگامِ زنی است که جهان را از دریچه‌ی چشم‌های سیاه و درشتِ شخصیت‌هایش می‌دید و حالا، در کنار ماتیاس ریپا، تهیه‌کننده و فیلم‌نامه‌نویسی که شریکِ تمامِ رویاهایش بود، در سکوتی ابدی آرام گرفته است.
منتشرشده در سینمای جهان
جیک، معلمی است که برای زندگی انسان‌ها بهای خاصی قائل است. داستان از جایی آغاز می‌شود که ما به همراه او و دانش‌آموزانش، با قصه‌ی تکان‌دهنده‌ی یکی از آن‌ها روبه‌رو می‌شویم؛ پیرمردی که در این سن و سال، با تشویق جیک، تصمیم گرفته دوباره به زندگی برگردد و تحصیل کند. اما آنچه او به عنوان امتحان آخر سال می‌نویسد، لرزه بر تن بیننده می‌اندازد. در حالی که دوربین روی چهره‌ی تک‌افتاده‌ی پیرمرد مکث می‌کند، ما با حقیقتی تلخ مواجه می‌شویم: او روایت می‌کند که چگونه در سال ۱۹۶۰ پدرش، مادر، خواهر و برادرِ او را با ضربات پتک به قتل رسانده و خودش را نیمه‌جان رها کرده است.
در همین روزها، جیک در رستورانی، آخرین اوراق طلاقش را امضا می‌کند؛ پایانِ یک فصل از زندگی. اما درست در همین لحظه، «اَل»، دوست قدیمی‌اش، رازی را با او در میان می‌گذارد که تمام معادلات زندگی‌اش را تغییر می‌دهد. اَل که با بیماری سرطان در نزدیکی پایان زندگی است، به «تئوری پروانه‌ای» اعتقاد راسخی دارد؛ این باور که حتی بال زدن یک پروانه در یک گوشه‌ی جهان، می‌تواند زنجیره‌ای از اتفاقات را در آینده رقم بزند و مسیر تاریخ را عوض کند. او به جیک می‌گوید که از راه زیرزمین همین رستوران، می‌توان به گذشته بازگشت. مأموریت بزرگ و دشوار این است: بازگشت به سال ۱۹۶۰ برای جلوگیری از ترور «جان اف. کندی». اَل باور دارد اگر کندی ترور نمی‌شد، بسیاری از زخم‌های تلخ تاریخ هرگز ایجاد نمی‌شدند. او از جیک می‌خواهد که این مسیر را به جای او طی کند و مدارک لازم را در اختیارش می‌گذارد.جیک پس از مرگ ال، قدم به گذشته می‌گذارد. اما دنیای سال ۱۹۶۰ چنان او را در بر می‌گیرد و چنان درگیرِ پیوندی عاشقانه می‌شود که کم‌کم میل به بازگشت به زمان حال را از دست می‌دهد و حتی تردید می‌کند که آیا واقعاً باید چیزی را تغییر دهد یا خیر. این مینی‌سریال هشت قسمتی که توسط وب‌سایت هولو عرضه شده، اقتباسی است وفادارانه از رمانی به همین نام اثر نویسنده‌ی شهیر آمریکایی، استیون کینگ، که استادِ در هم آمیختن واقعیت با وهم و تخیل است. جی. جی. آبرامز در جایگاه مدیر اجرایی تولید، فضایی معمایی و تاریخی را خلق کرده که در آن جیمز فرانکو، علاوه بر تهیه‌کنندگی، در نقش اصلی خوش درخشیده است. سریال که پخش آن از فوریه ۲۰۱۶ آغاز شد و تا آوریل همان سال به پایان رسید، تنها یک اثر علمی-تخیلی ساده درباره‌ی سفر در زمان نیست؛ بلکه واکاوای عمیقی در مفهوم تقدیر و هزینه‌های گزاف تغییر دادن گذشته است؛ جایی که هر حرکت کوچک در سال ۱۹۶۰، می‌تواند طوفانی پیش‌بینی‌ناپذیر در آینده به پا کند.
منتشرشده در سینمای جهان

سی و یک نما - مراسم اختتامیه هفتاد و نهمین جشنواره فیلم کن با یک اتفاق تاریخی به پایان رسید؛ «کریستین مونجیو» با فیلم «فیورد» توانست دومین نخل طلای دوران کاری خود را به دست آورد تا نامش در کنار بزرگان تاریخ سینما تثبیت شود. در شبی که منتقدان انتظار داشتند ستاره‌هایی چون رامی مالک یا خاویر باردم نخل بازیگری را به خانه ببرند، داوران با انتخابی غیرمنتظره، جایزه بهترین بازیگر مرد را به «امانوئل ماکیا» و «والنتین کامپانی» برای فیلم «بزدل» اهدا کردند. همچنین در بخش زنان، پیش‌بینی‌ها به حقیقت پیوست و جایزه به طور مشترک به «تائو اوکاموتو» و «ویرژینی افیرا» رسید. در بخش کارگردانی نیز هیئت داوران با تقسیم جایزه بین «پاوئو پاولیکوفسکی» و زوج «کالوو و آمبروسی»، بر تنوع نگاه‌های سینمایی امسال صحه گذاشت.

منتشرشده در سینمای جهان

سی و یک نما -  در حالی که بسیاری از آثار امسال درگیر فرم‌های انتزاعی یا شعارهای سیاسی شده‌اند، «رامی مالک» در فیلم «مردی که دوست دارم» ثابت کرد که قدرتِ بازیگری همچنان ستون اصلی سینماست. او در نقشی که عملاً «سینما در سینما»ست، چنان بارِ دراماتیک اثر را به دوش می‌کشد که ضعف‌های احتمالی فیلمنامه در سایه‌ی درخشش او محو شده است.

منتشرشده در سینمای جهان

سی و یک نما - هفتاد و نهمین دوره جشنواره فیلم کن در حالی به روزهای سرنوشت‌ساز خود نزدیک می‌شود که اکران جدیدترین اثر پدرو آلمودوار، بار دیگر ثابت کرد این کارگردان ۷۶ ساله اسپانیایی همچنان استاد بلامنازعِ تسخیر قلب مخاطبان است. اما اکران «کریسمس تلخ» برخلاف نامش، با حادثه‌ای غیرمنتظره و واکنشی تحسین‌برانگیز همراه بود.

منتشرشده در سینمای جهان

‌سی و یک نما - مواجهه با فیلم «مایکل» پیش از آنکه تماشای یک اثر بیوگرافی باشد، فرو رفتن در یک سوگواری دسته‌جمعی برای دوران طلایی موسیقی پاپ است. زمانی که جادوی استیج نه با تیک‌تاک و الگوریتم‌های مجازی، که با نبوغِ خالص و عرق‌ریزانِ روح ساخته می‌شد. فیلم بیش از آنکه به دنبال کشف زوایای پنهان یا بازخوانیِ صادقانه تاریخ باشد، بر بستری از دلتنگیِ مفرط بنا شده است؛ نردبانی ساخته‌شده از نوستالژی که اجازه می‌دهد مخاطب برای چند ساعت به جهانی برگردد که در آن موسیقی پاپ هنوز «شکوه» داشت. اما در میان این زرق‌وبرق و بازسازی‌های پرهزینه، پرسش بنیادین اینجاست که جعفر جکسون در کجای این تصویر ایستاده است؟

منتشرشده در سینمای جهان
به بهانه حضور اصغر فرهادی در جشنواره کن۲۰۲۶ / صدایِ کودکان میناب باش
سی و یک نما - آقای فرهادی!
خبرداری که شهرهایمان این روزها "شهرزیبا" نیست؟
صدای انفجار می‌آید اما "چهارشنبه سوری" نیست؟ 
 حرف زیاداست؛
اما "درباره الی" نیست؟
"جدایی"هست اما "جدائی نادر از سیمین" نیست.
به "گذشته" رجوع کن!مبادا فراموش کنید که "ایران"، وطنت بستری شد تا دنیا بفهمد که چه فیلمسازِ  برجسته‌ای هستید.
در تاریخ‌مان می‌ماند:
وطن؛ "قهرمان" می‌خواهد؛ نه "فروشنده".
یادتان باشد در #فستیوال_فیلم_کن، در میان #داستانهای_موازی 
داستانِ این روزهایِ ایران را برای دنیا بگوئید
منتشرشده در سینمای جهان

سی و یک نما -جیم کری، بازیگرِ و استندآپ کمدین تکرارنشدنی هالیوود، در حضوری پس از مدتها، که همه مشتاقِ آن بودند برای مراسم جوایز سزارِ فرانسه به پاریس آمد و درحالی که به شدت احساساتی شده بود و اشک میریخت، از یک عمر فعالیت هنری او تقدیر شد.

منتشرشده در سینمای جهان

بلا تار، فیلم‌ساز شناخته‌شدهٔ مجاری که آثارش از جمله "نفرین" ،"ساتانتانگو" و " اسب تورین" به خاطر فضای تاریک و آخرالزمانی‌شان تحسین شده بود، امروز و در سن ۷۰ سالگی درگذشت.

منتشرشده در سینمای جهان

با پایان قرارداد انحصار پخش تلویزیونی ABC ، از سال ۲۰۲۹ تا ۲۰۳۳، مراسم جوایز آکادمی اسکار به‌صورت رایگان و آنلاین در You Tube به اشتراک گذاشته می‌شود.

شبکه ABC متعلق به Walt Disney Co، تقریباً در تمام تاریخ خود شبکه‌ی انحصاری پخش اسکار بوده است. NBC نخستین بار در سال ۱۹۵۳ اسکار را تلویزیونی کرد، اما ABC در سال ۱۹۶۱ حقوق پخش را به دست گرفت.

منتشرشده در سینمای جهان
صفحه1 از44