سی و یک نما - بخش دوم گزارش تصویری وداع باشگوه با اکبر عبدی.
سی و یک نما - تشییع "اکبر عبدی" فرق دارد، مثل تشییع " فردین"، مثل تشییع " خسرو شکیبایی". مردم اگر آمدند برای خودش و برای خاطراتشان آمدند. نیامدند که فرصتی باشد تا با چهرههای مشهور سلفی بگیرند و یا آنها را از نزدیک ببینند. چهرههای مشهور هم با تمام وجود آمده بودند. انگار همه صاحب عزا هستند.
اکبر عبدی سیاسی هم نبود که هیچ طیفی بتواند او را متعلق به خود بداند.
انتخابهایش هم نشان میدهد که شهامتِ انتخاب داشت.
از " هنرپیشه" مخملباف تا "آدم برفی" میرباقری
از "اخراجیها"ی دهنمکی تا ...
"اکبر عبدی" نوکرِ خودش بود و آقای خودش
برای همین هم ترافیکِ خیابانهای اطراف "تالار وحدت"، مراسم را کمی به تعویق انداخته است.
و در این میان،
فقط بعضی رسانهها هستند که موجبِ تاسفاند و به این میاندیشند که چهکنند تا در فضای مجازی بیشتر دیده شوند...
و قصهی خداحافظی ادامه دارد
برای بازیگری که یک پدیدهی تکرار نشدنی بود.
هما گویا -این روزها اگر در میان پلتفرمهای نمایش خانگی گشتی بزنید، با پدیدهای روبهرو میشوید که میتوان آن را «تورمِ حضور» نامید. بازیگرانی که همزمان در دو یا چند سریال در حال پخش حضور دارند؛ از مهدی حسینینیا که همزمان با «گلسنگ» و «بیست و یک»، به تازگی از «برتا» فارغ شده، تا بهآفرید غفاریان که میان «بدنام» و «بیعاطفه» در نوسان است. این حضورِ همزمان، پرسشهای مهمی را درباره ریشههای این اتفاق و بلایی که بر سر جایگاه هنری بازیگر میآورد، ایجاد میکند.
سی و یک نما - بانو شیرین یزدانبخش بازیگر به دنیا آمده بود اما دیر کشف شد و ممنون از "افشین هاشمی" که او را در ردیف اول صندلیهای تئاتر دید تا با اولین حضورش در فیلم "لطفا مزاحم نشوید" او بدرخشد و سیمرغ بگیرد.
خانم یزدانبخش با گزیده کاری خود؛ ثابت کرد که در سن و سال او بازیگر نباید دکورِی در قاب باشد. اشتباهی که کابوس بازیگرانِ زنی شده که از ترس بالارفتنِ سن و سال خود در لابه لای چهرههای مصنوعی گم شده اند.
در ادامه این خانم بازیگر را در چند نمای ماندگار ببینیم.
روحش شاد
سی و یک نما - استاد جمال اجلالی صبح امروز یکشنبه هشتم تیرماه در هفتاد و هشت سالگی گذشت. او بازیگرِ بسیار توانمندی بود که در فیلم "آرایش غلیظ" با بازی درخشان خود ما را شگفت زده کرد.
سی و یک نما - نکوداشت گلاب آدینه، بازیگر و کارگردان پیشکسوت تئاتر همراه با تقدیر از ۶ کارگردان دیگر تئاتر شامگاه جمعه ۱۲ اردیبهشت ماه در بیستمین شب کارگردانان تئاتر ایران برگزار شد.
بانو گلاب آدینه، شخصیتی قابل تقدیر دارند که وی را سوای هنربازیگری نیز قابلِ احترام میکند.
بانوی دست به سینه و متواضعی که لازم نیست برای رویِ گشاده و برخوردی محترمانه، رو به رویِ چهرهای آشنا یا پیشکسوت، مقامی بالا و یا همکار باشد.
شما هر که باشید و در هر سن و سال، آشنا یا غریبه، کافی است سلام کنید، اگر نشسته باشد، میایستد و دست به سینه سلامتان را پاسخ میدهد، آنطور که انگار سالهاست یکدیگر را میشناسید و یک هنرمند در اوج توانایی چندان ماندگار نمیماند و مردم دوستش نخواهند داشت، اگر چنین مهربان و مردمی نباشد.
سی و یک نما - بازیگران بزرگی با شخصیت معلم در سینمای ایران خوش درخشیدند که در این میان حضور ماندگار بزرگانی چون زنده یادان هما روستا و خسرو شکیبایی در کنار استاد علینصیریان و یکی از بهترین بازیهای بیژن امکانیان را به یاد داریم و کارآکتر رضا عطاران در فیلم محبوب "ورود آقایان ممنوع" هرگز فراموش نخواهد شد.
اما در قامت یک معلم، بازیهای درخشان دیگری نیز هستند که در سالهای بعد ماندگار شدند. مثل بازی شهاب حسینی که گرچه داستان "فروشنده"، ارتباطی با شغل دوم او که معلمی بود نداشت و برای این نقش نخل طلای کن را هم تصاحب کرد اما سکانسهای کلاس درس او بینظیر است.
سی و یک نما - استاد علی نصیریان در حالی از بازیگری خداحافظی کردند که تا دههی نهم زندگی مقتدرانه نقشهای ماندگارشان به ثبت رسیده و شاهتیتری کتابِ تاریخ سینما ایران خواهد بود.
با آقای هالو و سرایدار، با هزاردستان و شهرزاد و میوهی ممنوعه و با بوی پیراهن یوسفی که کوتاهی جشنواره فجر برای سیمرغ این نقش هرگز جبران نخواهد شد و چه مقتدرانه در همهی این سالها سکوت کردید.
شما همیشه بزرگآقای سینمای ایران بوده، هستید و خواهید ماند.
سایهتان مستدام
سی و یک نما- نوید محمدزاده بازیگرِ توانمند سینما، فقط در انتخابِ لباس نیست که گاه ما را شگفتزده میکند، او کُنش و واکنشهایی نیز دارد که موجب تاسف میشود. تاسف از اینکه چرا قدرِ خودش را نمیداند.
سی و یک نما - وقتی فیلم "ابد و یک روز" را میدیدم، قصه به گونهای روایت میشد که پتانسیلِ این را داشت تا با یک نریشن، پسر کوچک خانواده، دانای کل و روایتگر قصه باشد. چرا که مهدی قربانی، قربانی واقعی این قصه بود. یک پسر بچهی باهوش و بالستعداد که داشت در میان زندگی بدِ خانواگی، اقتصادی و اجتماعیاش "قربانی"میشد و همهی امیدش به سمیه بود. سمیهای که نباید میرفت و نرفت.
